Ellen Newbold La Motte

Ellen N. La Motte (°27 november 1873 – Louisville, Kentucky) is een Amerikaanse verpleegster, journaliste en schrijfster.  Zij staat mee op de barricades voor het vrouwenkiesrecht.  Aanvankelijk werkt zij in een ziekenhuis in Baltimore, waar vooral tuberculosepatiënten worden verzorgd.  In 1913 trekt zij naar Parijs en schrijft er haar eerste boek, een handboek voor tuberculose-verpleegkundigen.

Eind 1914 gaat zij in Parijs als verpleegster aan de slag in een Amerikaans hospitaal.  Zij komt in contact met Mary Borden en wordt één van haar eerste verpleegsters in het Mobiel Chirurgisch Hospitaal n° 1 in Beveren-aan-de-IJzer.  Ze maakt er de dagelijkse ellende van de soldaten mee, jonge mannen die zwaar verminkt het hospitaal worden binnen gebracht.  Ze ziet ze lijden en sterven.

Haar bevindingen noteert ze in een dagboek dat uiteindelijk de basis zal vormen van haar bijtende, niets ontziende roman “Het kielzog van de oorlog” (“The Backwash of War”).  Het boek wordt al in 1916 uitgegeven, maar vrijwel onmiddellijk verboden.  Ellen N. La Motte doorprikt genadeloos het heroïsche beeld van de oorlog.  Er bestaat volkg genoeg dat je de nobele kanten beschrijft, de heroïsche kant, de geëxalteerde kant van de oorlog.  Ik moet je schrijven wat ik gezien heb, de andere kant.  Het boek is in het Nederlands vertaald door Erwin Mortier.

Ellen N. La Motte blijft twaalf maanden in het hospitaal in Beveren-aan-de-IJzer.  Kort daarna vertrekt zij naar Azië en stort zich op de problematiek van de opiumhandel.  Hierover publiceert zij verschillende artikels, studies en boeken waarin ze de utiwassen van de opiumhandel aan de kaak stelt en de hypocrisie van de Westerse koloniale mogendheden in het Verre Oosten hekelt.  Dat levert haar twee internationale onderscheidingen op: de Orde van Verdienste van het Japanse Rode Kruis (1918) en de Lin Tse Hsu Memorial Medal van Chnia (1930).

Ellen N. La Motte sterft in Washington D.C. in 1961 op 88-jarige leeftijd.